Θα ήθελα να βγω στο μπαλκόνι για να χειροκροτήσω τα παιδιά

Ξαφνικά τους είπαμε πως αύριο δεν θα πάνε στο σχολείο, δεν θα παίξουν με τους φίλους τους, δεν θα βγουν από το σπίτι… Αναφέρομαι στα παιδιά μας που χωρίς να καταλαβαίνουν καλά καλά τι συμβαίνει, μας άκουσαν, μας εμπιστεύτηκα, προσαρμόστηκαν και αξίζουν το χειροκρότημά μας!

Η αλήθεια είναι πως κανένας γονιός δεν είχε φανταστεί ότι κάποτε θα ζητήσει από τα παιδιά του να «μείνουν σπίτι». Η πανδημία, όμως, είναι μια έκτακτη συνθήκη και χρειάζεται δραστικές λύσεις. Όπως έγραψε η Ιταλίδα Daniela Zepponi, τα παιδιά έκαναν την μεγαλύτερη θυσία: απαρνήθηκαν την καθημερινότητά τους για το καλό των άλλων.

«Θα ήθελα να βγω στο μπαλκόνι για να χειροκροτήσω τα παιδιά. Θα ήθελα να το κάνουν όλοι, αυτοί που έχουν και αυτοί που δεν έχουν παιδιά.

Εμείς λάβαμε εξηγήσεις, «κρεμόμαστε» από τα χείλη των ειδικών, ψάχνουμε πληροφορίες, προσπαθούμε να κάνουμε προβλέψεις. Αυτά όχι.

Αυτά έκαναν τη μεγαλύτερη απόπειρα εμπιστοσύνης που μπορεί να ζητηθεί από ένα ανθρώπινο ον, αποδέχτηκαν τα πάντα. Εγκατέλειψαν φίλους, αθλήματα, χόμπι, σχολείο και περιμένουν υπομονετικά, για να τους επιτρέψουμε να ξαναβγούν από το σπίτι.

Προσαρμόστηκαν όσο το δυνατόν καλύτερα στη διδασκαλία από το σπίτι και όπως δυστυχώς αναγκάστηκαν πολλοί, να ισορροπήσουν με ένα τίποτα, παραμένοντας αγκιστρωμένα στο σχολείο, λες και αυτό είναι η κλωστή που θα τα οδηγήσει στο μέλλον.

Κάποια από αυτά που πριν είχαν λίγα, τώρα έχουν ακόμα λιγότερα, αφού οι γονείς τους έχασαν τις δουλειές τους.

Κάποια είναι αναγκασμένα να ζουν σε οικογένειες φρικτές, μην μπορώντας να απελευθερωθούν ούτε την ώρα των μαθημάτων.

Όλα τα παιδιά συμμετέχουν στις ψυχολογικές μας μεταπτώσεις, στα άγχη μας,
στους φόβους μας που κρύβονται πίσω από ένα χαμόγελο που προσπαθούμε να κάνουμε λιγότερο λυπημένο.

Δεν ζητούν τίποτα και στο τέλος της ημέρας χαμογελούν πάντα πλατιά.
Τα παιδιά μας αξίζουν ώρες χειροκροτημάτων.Ίσως ούτε αυτό βέβαια να έχει κάποιο νόημα. Αντί να τα χειροκροτήσουμε, ας ανοίξουμε διάπλατα την αγκαλιά μας και ας τα σφίξουμε δυνατά.

Daniela Zepponi»

Related Posts

Πώς είναι να μεγαλώνεις παιδιά και να σκοτώνεσαι όλη μέρα στη δουλειά

H μητρότητα είναι υπέροχη, δεν παύει όμως να είναι δύσκολη και απαιτητική. Ειδικά, αν δεν έχεις βοήθεια από κανέναν, αυτό σε κάνει να νιώθεις μόνη και σε καταπονεί τόσο συναισθηματικά, όσο και σωματικά. Αυτή η...

Περπάτημα στην εγκυμοσύνη: Ποια τα οφέλη και τι να προσέξετε;

Η άσκηση στην εγκυμοσύνη έχει αποδειχθεί ότι μειώνει τις πιθανότητες εμφάνισης παθήσεων που σχετίζονται με την αύξηση βάρους και την ακινησία. Το περπάτημα στην εγκυμοσύνη είναι επιτρεπτό εφόσον η έγκυος είναι ασφαλής και η εγκυμοσύνη...

15 φράσεις που άκουσα από την (προ)έφηβη κόρη μου και κόντεψα να πάθω εγκεφαλικό!

Η κόρη μου είναι 12 ετών και την λένε Μελίνα. Σε λίγες μέρες από τώρα θα πάει στην πρώτη γυμνασίου και τις τελευταίες εβδομάδες μεταμορφώθηκε από ένα γλυκομίλητο και χαριτωμένο παιδάκι σε ένα (προ)έφηβο κορίτσι...